Charalambia Lazaridou v. The Republic of Cyprus, through the Educational Service Commission, Supreme Constitutional Court of Cyprus, Decisions of 20 February 2024, Application Nos. 152/2018 and 62/2019
This case concerns the selection process for 87 vacant positions of Assistant Director in public education schools, conducted by the Committee for Educational Service. The female appellants, who were not selected, appealed a first-instance judgment of the Administrative Court, seeking the annulment of the selection results. They argued that the process violated Directive 2006/54/EC on the implementation of the principle of equal opportunities and equal treatment of men and women in matters of employment and occupation, as well as the Law on Equal Treatment of Men and Women in Employment and Vocational Training of 2002 (Law 205(I)/2002). A central issue raised by the appellants was the constitutionality of legislation granting additional grading points to male candidates who had completed compulsory military service. They claimed that this provision resulted in gender-based discrimination, as it gave men a systemic advantage in promotion over equally qualified women, solely due to a characteristic (military service) inherently linked to gender. The appellants further contended that if this additional grading had not been applied, they would have outscored the successful male candidates. In response, the state argued that the legislation in question served to remedy a longstanding inequality, namely, the professional delay experienced by men due to mandatory military service. The grading adjustment, they asserted, was proportionate and specific to the duration of service, and did not amount to arbitrary or general preferential treatment. The Court upheld the findings of the Administrative Court, ruling that the law did not infringe the Constitution. It emphasized that the measure aimed to counterbalance an objective disadvantage faced by male candidates and was applied in a measured and lawful manner. The Court found no unlawful discrimination, concluding that the differential treatment pursued a legitimate aim and was proportionate. The appeals were therefore dismissed.
Χαραλαμπία Λαζαρίδου κατά Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας, Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο της Κύπρου, 20 Φεβρουαρίου 2024 στις υποθέσεις αριθ. 152/2018, 62/2019
Η υπόθεση αφορά τη διαδικασία επιλογής 87 κενών θέσεων βοηθών διευθυντών σε δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα, η οποία διεξήχθη από την Επιτροπή Εκπαιδευτικών Υπηρεσιών. Οι προσφεύγουσες, οι οποίες δεν επιλέχθηκαν, άσκησαν έφεση κατά της απόφασης του Διοικητικού Δικαστηρίου πρώτου βαθμού, ζητώντας την ακύρωση των αποτελεσμάτων της επιλογής. Υποστήριξαν ότι η διαδικασία παραβίασε την οδηγία 2006/54/ΕΚ για την εφαρμογή της αρχής των ίσων ευκαιριών και της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών σε θέματα απασχόλησης και επαγγελματικής κατάρτισης, καθώς και τον νόμο περί ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών στην απασχόληση και την επαγγελματική κατάρτιση του 2002 (νόμος 205(I)/2002). Κεντρικό ζήτημα που έθεσαν οι αναιρεσείοντες ήταν η συνταγματικότητα της νομοθεσίας που χορηγεί πρόσθετους βαθμούς στους άνδρες υποψηφίους που έχουν ολοκληρώσει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία. Ισχυρίστηκαν ότι η διάταξη αυτή συνιστά διάκριση λόγω φύλου, καθώς παρέχει στους άνδρες συστηματικό πλεονέκτημα στην προαγωγή έναντι των γυναικών με τα ίδια προσόντα, αποκλειστικά λόγω ενός χαρακτηριστικού (στρατιωτική θητεία) που συνδέεται εγγενώς με το φύλο. Οι προσφεύγοντες ισχυρίστηκαν περαιτέρω ότι, εάν δεν είχε εφαρμοστεί αυτή η πρόσθετη βαθμολογία, θα είχαν υπερτερήσει των επιτυχόντων ανδρών υποψηφίων. Σε απάντηση, το κράτος υποστήριξε ότι η εν λόγω νομοθεσία αποσκοπούσε στην αποκατάσταση μιας μακροχρόνιας ανισότητας, δηλαδή της επαγγελματικής καθυστέρησης που υφίστανται οι άνδρες λόγω της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Η προσαρμογή της βαθμολογίας, ισχυρίστηκαν, ήταν αναλογική και συγκεκριμένη ως προς τη διάρκεια της θητείας και δεν συνιστούσε αυθαίρετη ή γενική προνομιακή μεταχείριση. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε τις διαπιστώσεις του Διοικητικού Δικαστηρίου, κρίνοντας ότι ο νόμος δεν παραβίαζε το Σύνταγμα ή το ευρωπαϊκό δίκαιο. Τόνισε ότι το μέτρο αποσκοπούσε στην αντιστάθμιση ενός αντικειμενικού μειονεκτήματος που αντιμετώπιζαν οι άνδρες υποψήφιοι και εφαρμόστηκε με υπολογισμένο και νόμιμο τρόπο. Το Δικαστήριο δεν διαπίστωσε παράνομη διάκριση, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η διαφοροποιημένη μεταχείριση επιδίωκε νόμιμο σκοπό και ήταν αναλογική. Ως εκ τούτου, οι προσφυγές απορρίφθηκαν.